Blog

A arte da montaxe no terror

O mundo do cine de terror verdadeiro só funciona se se manten o ritmo adecuado e se fai unha boa montaxe. Non é necesario abusar dos sustos fáciles que só nos provocan un calafrío momentáneo que logo se esquece. O suspenso é a maior arma do terror para provocarnos pavor por un longo tempo e que nos deixe esa película que vimos na memoria por moito tempo.

O mundo do cine de terror verdadeiro só funciona si mantense o ritmo adecuado e faise unha boa montaxe; non é necesario abusar dos sustos fáciles que só nos provocan un calafrío momentáneo que logo se esquece. O suspenso, é a maior arma do terror para provocarnos pavor por un longo tempo e que nos deixe esa película que vimos na memoria por moito tempo.

As boas películas do terror levan a atención dramática ata o límite mediante estas dúas ferramentas. O mellor exemplo é a película “O Conxuro 2″, onde, nunha das súas escenas máis aterradoras, se xoga co ritmo lento e unha montaxe invisible que ensanchan a paciencia do espectador ata límites insospeitados. Xa é moito dicir, que ata que vemos ao “monstro” por primeira vez pasan 3:30 minutos, que se fan moito máis longos ao ver a película.

As boas películas do terror levan a atención dramática ata o límite mediante estas dúas ferramentas. O mellor exemplo é a película O Conxuro 2, onde, nunha das súas escenas máis aterradoras, xógase co ritmo lento e unha montaxe invisible que ensanchan a paciencia do espectador a límites insospeitados. Xa moito é dicir, que ata que vemos ao ?monstro? por primeira vez, pasan 3:30 minutos, que se fan moito máis longos ao ver a película.

    Como ser, o director ensínanos o monstro da película nos primeiros planos, pero sen sustos, con normalidade, sen efectos sonoros rimbombantes, o cal causou moita expectación no seu momento. Logo, con planos que progresivamente se fan máis longos, a protagonista vai tras a ameaza que xa identificamos por completo, nun longo e tortuoso viaxe pola habitación no que esperamos que vaia a pasar algo, pero nada acontece! Ata se nos abre un plano xeral ameazante, cheo de utensilios que se encenden ou obxectos afiados, pero sen máis.

     Como ser, o director ensínanos o monstro da película nos primeiros planos, pero sen sustos, con normalidade, sen efectos sonoros rimbombantes o que causou moita expectación no seu momento. Logo, con planos que progresivamente fanse máis longos, a protagonista vai trala ameaza que xa identificamos por completo, nun longo e tortuoso viaxe pola habitación no que esperamos que vaia a pasar algo, ¡pero nada sucede! Ata se nos abre un plano xeral ameazante, cheo de utensilios que se encenden ou obxectos afiados, pero nada.

     Xa sobre o final, onde a nosa tensión está a flor de pel, o tempo dilátase aínda máis ata que a ameaza se presenta outra vez e  nos asusta moito máis que o que nos puideron provocar outra clase de aparicións monstruosas repentinas como en “Cuarentena”. Estes recursos, tamén se podían apreciar no final de “O Proxecto da Bruxa de Blair” onde o plano secuencia dentro da casa se fai tan longo, que provoca paranoia. Ironicamente, o susto final, non é realmente o que nos asusta, senón o que nos tranquiliza ao saber que acabamos de presenciar toda a anterior tortura de suspense.

     Xa sobre o final, onde a nosa tensión está a flor de pel, o tempo se dilata aínda máis ata que a ameaza faise presenta outra vez e asústanos moito máis que o que nos puido provocar outra clase de aparicións monstruosas repentinas como en “Cuarentena”. Estes recursos, tamén podían ser apreciables no final de “O Proxecto da Bruxa de Blaire” onde o plano secuencia dentro da casa faise tan longo, que provoca paranoia. Ironicamente, o susto final, non é realmente o que nos asusta, senón o que nos tranquiliza ao saber que acabamos de presenciar toda a anterior tortura de suspense.

O Samaín

Normalmente a xente chámalle “Halloween”, que significa “véspera de todos os santos” en escocés. Pero nós preferimos chamarlle “Samaín” procedente dun antigo costume celta chamado “Samhain” (“fin do verán”), unha festa que se celebraba ao final das tempadas de colleita (entre o 5 e o 7 de novembro) e marchaba o “ano novo celta”.

A este día, os celtas adxudicábanlle un valor sobrenatural, crendo que a liña divisoria entre o outro mundo e o noso se estreitaba, permitindo a todo tipo de espíritos ingresar ao noso mundo. Os espíritos benignos dos familiares eran agraciados con todo tipo de ofrendas, mentres os malignos se intentaban expulsar con rituais con máscaras para finxir que se era un ente malvado e así non recibir dano.

De aí nós adaptamos aquel costume de disfrazarnos de meigas, monstros e todo tipo de seres sobrenaturais. En canto ás famosas cabazas sinistras, os celtas utilizaban primeiro caveiras como máscaras, que posteriormente serían remplazadas por nabos tallados, ata chegar aos nosos días como cabazas.

Hoxe en día, as cousas cambiaron moito, ou non? De que te vas disfrazar ti?

A este día, os celtas adxudicábanlle un valor sobrenatural, crendo que a liña divisoria entre o outro mundo e o noso estreitábase permitindo a todo tipo de espíritos ingresar ao noso mundo. Os espíritos benignos dos familiares eran agraciados con todo tipo de ofrendas, mentres os malignos intentábanse expulsar con rituais con máscaras para finxir que se era un ente malvado e así non recibir dano.De aí nós, adaptamos aquel costume de disfrazarnos de meigas, monstros e todo tipo de seres sobrenaturais. En canto ás famosas cabazas sinistras, os celtas utilizaban primeiro caveiras como máscaras, que posteriormente serían remplazados por nabos tallados, ata chegar aos nosos días como cabazas.Hoxe en día, as cousas cambiaron moito? ou non? de que che vas a disfrazar ti?      Normalmente a xente a chama “Halloween” que significa “véspera de todos os santos” en escocés. Pero nós preferimos chamarlle “Samaín” proveniente dun antigo costume celta chamada “Samhain” (“fin do verán”), unha festa que se celebraba ao final das tempadas de colleita (entre o 5 e o 7 de novembro) e marchaba o “ano novo celta”.A este día, os celtas adxudicábanlle un valor sobrenatural, crendo que a liña divisoria entre o outro mundo e o noso estreitábase permitindo a todo tipo de espíritos ingresar ao noso mundo. Os espíritos benignos dos familiares eran agraciados con todo tipo de ofrendas, mentres os malignos intentábanse expulsar con rituais con máscaras para finxir que se era un ente malvado e así non recibir dano.De aí nós, adaptamos aquel costume de disfrazarnos de meigas, monstros e todo tipo de seres sobrenaturais. En canto ás famosas cabazas sinistras, os celtas utilizaban primeiro caveiras como máscaras, que posteriormente serían remplazados por nabos tallados, ata chegar aos nosos días como cabazas.Hoxe en día, as cousas cambiaron moito? ou non? de que che vas a disfrazar ti?