A arte da montaxe no terror

O mundo do cine de terror verdadeiro só funciona se se manten o ritmo adecuado e se fai unha boa montaxe. Non é necesario abusar dos sustos fáciles que só nos provocan un calafrío momentáneo que logo se esquece. O suspenso é a maior arma do terror para provocarnos pavor por un longo tempo e que nos deixe esa película que vimos na memoria por moito tempo.

O mundo do cine de terror verdadeiro só funciona si mantense o ritmo adecuado e faise unha boa montaxe; non é necesario abusar dos sustos fáciles que só nos provocan un calafrío momentáneo que logo se esquece. O suspenso, é a maior arma do terror para provocarnos pavor por un longo tempo e que nos deixe esa película que vimos na memoria por moito tempo.

As boas películas do terror levan a atención dramática ata o límite mediante estas dúas ferramentas. O mellor exemplo é a película “O Conxuro 2″, onde, nunha das súas escenas máis aterradoras, se xoga co ritmo lento e unha montaxe invisible que ensanchan a paciencia do espectador ata límites insospeitados. Xa é moito dicir, que ata que vemos ao “monstro” por primeira vez pasan 3:30 minutos, que se fan moito máis longos ao ver a película.

As boas películas do terror levan a atención dramática ata o límite mediante estas dúas ferramentas. O mellor exemplo é a película O Conxuro 2, onde, nunha das súas escenas máis aterradoras, xógase co ritmo lento e unha montaxe invisible que ensanchan a paciencia do espectador a límites insospeitados. Xa moito é dicir, que ata que vemos ao ?monstro? por primeira vez, pasan 3:30 minutos, que se fan moito máis longos ao ver a película.

    Como ser, o director ensínanos o monstro da película nos primeiros planos, pero sen sustos, con normalidade, sen efectos sonoros rimbombantes, o cal causou moita expectación no seu momento. Logo, con planos que progresivamente se fan máis longos, a protagonista vai tras a ameaza que xa identificamos por completo, nun longo e tortuoso viaxe pola habitación no que esperamos que vaia a pasar algo, pero nada acontece! Ata se nos abre un plano xeral ameazante, cheo de utensilios que se encenden ou obxectos afiados, pero sen máis.

     Como ser, o director ensínanos o monstro da película nos primeiros planos, pero sen sustos, con normalidade, sen efectos sonoros rimbombantes o que causou moita expectación no seu momento. Logo, con planos que progresivamente fanse máis longos, a protagonista vai trala ameaza que xa identificamos por completo, nun longo e tortuoso viaxe pola habitación no que esperamos que vaia a pasar algo, ¡pero nada sucede! Ata se nos abre un plano xeral ameazante, cheo de utensilios que se encenden ou obxectos afiados, pero nada.

     Xa sobre o final, onde a nosa tensión está a flor de pel, o tempo dilátase aínda máis ata que a ameaza se presenta outra vez e  nos asusta moito máis que o que nos puideron provocar outra clase de aparicións monstruosas repentinas como en “Cuarentena”. Estes recursos, tamén se podían apreciar no final de “O Proxecto da Bruxa de Blair” onde o plano secuencia dentro da casa se fai tan longo, que provoca paranoia. Ironicamente, o susto final, non é realmente o que nos asusta, senón o que nos tranquiliza ao saber que acabamos de presenciar toda a anterior tortura de suspense.

     Xa sobre o final, onde a nosa tensión está a flor de pel, o tempo se dilata aínda máis ata que a ameaza faise presenta outra vez e asústanos moito máis que o que nos puido provocar outra clase de aparicións monstruosas repentinas como en “Cuarentena”. Estes recursos, tamén podían ser apreciables no final de “O Proxecto da Bruxa de Blaire” onde o plano secuencia dentro da casa faise tan longo, que provoca paranoia. Ironicamente, o susto final, non é realmente o que nos asusta, senón o que nos tranquiliza ao saber que acabamos de presenciar toda a anterior tortura de suspense.

A arte da iluminación no terror

A iluminación é deses equipos esquecidos constantemente polos espectadores, pero dos máis rechamantes á vista! Anteriormente falamos da importancia da escenografía, pero nada diso vale se non hai unha adecuada iluminación, e iluminar no cine, non sempre é poñer luces, especialmente no xénero de terror, moitas veces é saber eliminalas con precisión.

Recordades o que é poñerse unha lanterna debaixo do queixo para crearse unha cara máis terrorífica? É un dos recursos máis coñecidos no cine, chamado luz en “ángulo nadir”, que resalta as faccións desde debaixo dun xeito moi tétrico. Nas películas, moitas veces esta luz é causada por unha farola ou lanterna que suxeita ao protagonista na escuridade.

Doutra banda, temos ao dominio as contraluces e as sombras que non iluminan directamente ao actor, senón que crean un ronsel detrás da súa silueta, moi terrorífico e moi utilizado. Moitos recordaremos este efecto en “Lights Out”, o metraxe que nos espantou a todos.

Sentímonos máis inseguros ante a falta de luz, e é por iso que todas as producións de terror utilizan a “clave baixa”, o xogo do alto contraste e o predominio das sombras sobre a luz, a ausencia de luz propiamente dita. Un claro exemplo témolo en “Venres 13”, onde a falta de luz inquieta ao non saber de onde sairá o antagonista, Jason.

Doutra banda, temos o dominio os contraluces e as sombras que non iluminan directamente ao actor, senón que crean un ronsel detrás da súa silueta, é moi terrorífico e moi utilizado, moitos recordaremos este efecto en “Lights Out”, o metraxe que nos espantou a todos.Sentímosnos/Sentímonos máis inseguros ante a falta de luz, e é por iso que todas as producións de terror utilizan a “clave baixa”, o xogo do alto contraste e o predominio das sombras sobre a luz, a ausencia de luz propiamente dita. Un claro exemplo en “Venres 13”, onde a falta de luz inquiétanos ao non saber de onde sairá o antagonista, Jason.  Recordades o que é poñerse unha lanterna baixo o queixo para crearse unha cara máis terrorífica? É un dos recursos máis coñecidos no cine, chamado luz en “ángulo nadir”, que resalta as faccións desde debaixo dun xeito moi tétrica. Nas películas, moitas veces esta luz é causada por unha farola ou lanterna que suxeita o protagonista na escuridade.A iluminación é deses equipos esquecidos constantemente polos espectadores, ¡pero dos máis rechamantes á vista! Anteriormente falaramos da importancia da escenografía, pero nada diso vale si non hai unha adecuada iluminación. E iluminar no cine, non sempre é poñer luces, especialmente no xénero de terror, moitas veces é saber eliminalas con precisión.

A escenografía no cine de terror

Todas as películas non serían como as coñecemos, non poderían contarnos unha historia adecuadamente, se non fose grazas ao equipo de escenografía. A cor, a maquillaxe, o atrezzo, o deseño dos escenarios, son unha arte difícil que condiciona todo o metraxe. Ás veces non se trata de adornar unha escena, senón de eliminar o maior número de elementos. Así pois, no cine de terror, esta ocupación ten unha gran importancia. Ata que o equipo de dirección de arte non acabou o seu traballo, non se pode empezar a filmación da película.

Todas as películas non serían como as coñecemos, non poderían contarnos unha historia adecuadamente, si non fose grazas ao equipo de escenografía. A cor, o maquillaxe, o atrezzo, o deseño dos escenarios, son unha arte difícil que condiciona todo o metraxe. Ás veces non se trata de adornar unha escena, senón de eliminar o maior número de elementos. Así pois, no cine de terror, esta ocupación ten unha gran importancia. Ata que o equipo de dirección de arte non terminou o seu traballo, non se pode empezar a filmación da película.

Moitos recordan o terror de películas como “O Conxuro” ou “Frankestein”; os monstros do cine de terror foron sempre feos porque encarnan o mal e polo tanto son a antítese da beleza e a bondade. A deformación e a fealdade son un arduo traballo de maquillaxe e extensións, que aínda que hoxe en día se apoia con deseños 3d, aínda se pon en práctica. Calquera erro -por ínfimo que sexa- pode restar credibilidade á imaxe e non transmitir as emocións necesarias.

Moitos recordan, o terror que deron películas como O Conxuro ou Frankestein; os monstros do cine de terror foron sempre feos porque encarnan o mal e polo tanto son a antíteses da beleza e a bondade. A deformación e a fealdade son un arduo traballo de maquillaxe e extensións, que aínda que hoxe en día apóiase con deseños 3d, aínda se pon en práctica. Calquera erro -por ínfimo que sexa- pode restar credibilidade á imaxe e non transmitir as emocións necesarias.

​Imposible recordar a cor vermella presente na película “O Resplandor”; cor potente que relacionamos a miúdo co sangue, ou os tétricos cores azuis acompañados con negro e ausencia de luz, na noiva cadáver. No terror, utilízanse as cores predominantemente polos seus efectos psicolóxicos no espectador, e non tanto por motivos pictóricos ou simbólicos.

Imposible recordar a cor vermella presente na película O Resplandor; cor potente que relacionamos a miúdo co sangue, ou os tétricos cores azuis acompañados con negro e ausencia de luz, na noiva cadáver. No terror, utilízanse as cores predominantemente polos seus efectos psicolóxicos no espectador, e non tanto por motivos pictóricos ou simbólicos.

Extensións falsas, cabelos tinguidos, sangue artificial e maquillaxes capaces de engadir ou restar anos segundo as esixencias do guión dependen deste equipo e atopámolo moi a miúdo en todas as nosas películas favoritas. É inevitable destacar a escenografía de “El Aro” onde o gran traballo de deseño do personaxe de Samara provoca terror por si mesmo. Con coidado tratamento do seu vestiario e maquillaxe, e as cores azuis escuras utilizadas na historia, fan que provoque pesadelos sen necesidade de “sustos repentinos”.

Extensións falsas, cabelos tinguidos, sangue artificial e maquillaxes capaces de engadir ou restar anos segundo as esixencias do guión dependen deste equipo e atopámolo moi a miúdo en todas as nosas películas favoritas. É inevitable destacar a escenografía do Aro onde o gran traballo de deseño do personaxe de Samara provoca terror por si mesmo. Con coidado tratamento do seu vestiario e maquillaxe, e as cores azuis escuros utilizados na historia, fan que provoque pesadelos sen si queira necesitar “sustos repentinos”.