O Samaín

Normalmente a xente chámalle “Halloween”, que significa “véspera de todos os santos” en escocés. Pero nós preferimos chamarlle “Samaín” procedente dun antigo costume celta chamado “Samhain” (“fin do verán”), unha festa que se celebraba ao final das tempadas de colleita (entre o 5 e o 7 de novembro) e marchaba o “ano novo celta”.

A este día, os celtas adxudicábanlle un valor sobrenatural, crendo que a liña divisoria entre o outro mundo e o noso se estreitaba, permitindo a todo tipo de espíritos ingresar ao noso mundo. Os espíritos benignos dos familiares eran agraciados con todo tipo de ofrendas, mentres os malignos se intentaban expulsar con rituais con máscaras para finxir que se era un ente malvado e así non recibir dano.

De aí nós adaptamos aquel costume de disfrazarnos de meigas, monstros e todo tipo de seres sobrenaturais. En canto ás famosas cabazas sinistras, os celtas utilizaban primeiro caveiras como máscaras, que posteriormente serían remplazadas por nabos tallados, ata chegar aos nosos días como cabazas.

Hoxe en día, as cousas cambiaron moito, ou non? De que te vas disfrazar ti?

A este día, os celtas adxudicábanlle un valor sobrenatural, crendo que a liña divisoria entre o outro mundo e o noso estreitábase permitindo a todo tipo de espíritos ingresar ao noso mundo. Os espíritos benignos dos familiares eran agraciados con todo tipo de ofrendas, mentres os malignos intentábanse expulsar con rituais con máscaras para finxir que se era un ente malvado e así non recibir dano.De aí nós, adaptamos aquel costume de disfrazarnos de meigas, monstros e todo tipo de seres sobrenaturais. En canto ás famosas cabazas sinistras, os celtas utilizaban primeiro caveiras como máscaras, que posteriormente serían remplazados por nabos tallados, ata chegar aos nosos días como cabazas.Hoxe en día, as cousas cambiaron moito? ou non? de que che vas a disfrazar ti?      Normalmente a xente a chama “Halloween” que significa “véspera de todos os santos” en escocés. Pero nós preferimos chamarlle “Samaín” proveniente dun antigo costume celta chamada “Samhain” (“fin do verán”), unha festa que se celebraba ao final das tempadas de colleita (entre o 5 e o 7 de novembro) e marchaba o “ano novo celta”.A este día, os celtas adxudicábanlle un valor sobrenatural, crendo que a liña divisoria entre o outro mundo e o noso estreitábase permitindo a todo tipo de espíritos ingresar ao noso mundo. Os espíritos benignos dos familiares eran agraciados con todo tipo de ofrendas, mentres os malignos intentábanse expulsar con rituais con máscaras para finxir que se era un ente malvado e así non recibir dano.De aí nós, adaptamos aquel costume de disfrazarnos de meigas, monstros e todo tipo de seres sobrenaturais. En canto ás famosas cabazas sinistras, os celtas utilizaban primeiro caveiras como máscaras, que posteriormente serían remplazados por nabos tallados, ata chegar aos nosos días como cabazas.Hoxe en día, as cousas cambiaron moito? ou non? de que che vas a disfrazar ti?

O demo de Anllóns

     A finais do século XIX, na aldea de Anllóns, Ponteceso, unha anciá e a súa neta viviron un pesadelo, atormentadas polos estraños fenómenos que se producían na súa casa, ataques dunha entidade á que todos asociaban co demo. Obxectos que se movían pola casa, patacas que voaban, pedras que caían e golpes invisibles.

     A finais do século XIX, na aldea de Anllóns, Ponteceso, unha anciá e a súa neta viviron un pesadelo, atormentadas polos estraños fenómenos que se producían na súa casa, ataques dunha entidade á que todos asociaban co demo. Obxectos que se movían pola casa, patacas que voaban, pedras que caían e golpes invisibles.

Veciños afirmaban escoitar fortes golpes e outros ruídos illados durante a noite, procedentes da casa. Como pouca xente cre nas meigas, adxudicábanselles ás casualidades, aínda que “habelas hainas”. Documentos oficiais da Igrexa Compostelana, informes e cartas de testemuñas presenciais, noticias da prensa e ata unha acta notarial.

Debido a estes sucesos inexplicables e ataques aos residentes da casa, os seus habitantes tiveron que abandonar a casona obrigatoriamente. Pouco despois, a máis anciá da familia morreu, e o resto da familia se dispersou sen querer volver. 100 anos logo dos sucesos tétricos de Anllóns, ninguén sabe si o demo aínda habita dentro.

Debido a estes sucesos inexplicables e ataques aos residentes da casa, os seus habitantes tiveron que abandonar a casa obrigatoriamente. Pouco despois, a máis anciá da familia morreu, e o resto da familia dispersouse sen querer volver. 100 anos despois dos sucesos tétricos de Anllóns, ninguén sabe se o demo aínda habita dentro. Atreveríaste a volver?  

Debido a estes sucesos inexplicables e ataques aos residentes da casa, os seus habitantes tiveron que abandonar a casona obrigatoriamente. Pouco despois, a máis anciá da familia morreu, e o resto da familia se dispersou sen querer volver. 100 anos logo dos sucesos tétricos de Anllóns, ninguén sabe si o demo aínda habita dentro.

Un relato lucense: a Maruxaina

Calquera lucense poderá contarvos esta historia mariñeira que moitos declaran ser verdade, contando cunha gran relevancia e tendo ata a súa propia festa ritual.

Maruxaina era famosa por feitizar aos pobres mariñeiros coa súa voz e conducir os seus barcos a unha tráxica noite contra as rochas. Tal foi o medo dos navegantes ante a aparición deste ser, que decidiron montar un monumento de ofrenda na Praia de O Torno e celebrar un ritual no segundo sábado de agosto facendo unha comida ao mediodía, e pola noite encendendo unhas velas e facendo soar unos cornos de mar para chamar a atención da serea.

Moitos son os relatos relacionados coas sereas, seres a miúdo representados como metade peixe e metade muller e outras como metade paxaro, metade muller. Pero sen ter que irnos a Grecia, nas augas dos islotes de Os Farallóns, en Lugo, dorme unha muller acuática que aseguran tratarse dunha serea (outros, din que unha nereida) chamada Maruxaina.

Logo debíase pescala e xuzgala na Praia polos seus actos determinando se debían bailar con ela ou tentar queimala (debido a que ás veces se supoñía que a Maruxaina tamén podía indicar as rutas mariñas durante os temporais ou avisar destes).